SAKİ

Öldürmek İçin Gitseydin Ölürdün

Ölmek için gittiğini biliyorum.

Öldürmek için gitseydin ölürdün.

İnsan, hayatın gerçeğini bir kenara bırakıp ta kendi testisini kendi doldurmaya meyletmeye başladığı günden beri meyin tadı kaçtı. Asla bozamam bu lezzeti. Bize bizden miras kaldı. Kasanın değil kasenin hakkı gözetildi uzun müddet saklı bırakıldı. Aşağılardan gelen seslere aldırmadı.

Aşağılardan bir yerlerden bağırana iç ses diyorlarmış. İç seslerinin dibinden haykıran ihanetin merkezinde kendileri olduğunu unutan kim varsa bu diyarın haini oldu. Sandı ki kendi oldu ama en çok kendi yandı. Belki içinden bir heves doyuruldu ve kandırılmam diyenler en çok kandı.

Zannediyorlar ki biteceğiz.

Zannediyorlar ki gideceğiz.

Sadece zannediyorlar.

Zan…

Ama bir an var.

Bir an….

İçinde en hain olanla en temiz olanı birbirine karıştırıyor önce. Sonra ısınıyor ortalık. Ayrışma başlıyor. Bir tarafa temizler akarken diğer kapta her zamanki gibi pis olan toplanı veriyor.

Temiz olan temizlenince bilir temizlendiğinde.

Temiz olan bilebilir en pisin halini.

Hangi köşeden kaç vuruşta döner, kaç dokunuşta yerle yeksan olur. Belkisiz, bilakis tüm akislerinde hep pis olan yanının görürde yenilmez olur. Yenilemez olur.

Bu yüzden hiç kaybetmedik.

Hep kirlerimizden arındık.

Kimi zaman bu da mı demek düştü dillere. Ama biz hiç şaşırmadık. Zaten kirli olanın değiştirilmesi gerektiğine başından alışıktık.

Çok karışık beklentiler içinden çıkamayanlar düğüme odaklandıkları için kaybettiler.

Hiç kimse bu düğümü kimin attığını düşünmedi. Düşünmek temizlenmek demekti. Pek çokları bedel ödemeye yeltenmedi. Bu yüzden bu meyhaneden geçemediler. Onları düğüm çözme için değil düğümü görmek için var ettiler.

Peki söyle şimdi.

Kim çözer düğümleri.

Elbette karanlığı en iyi yaşayanlar.

Zira geceyle gündüz arası Firari, ancak bir iplik kadar.